Tag: rodestraat

De dingen

 

 

 

 

 

 

 

 

DE DINGEN

In zijn roman “In het buitengebied” zegt de protagonist uit het recentste werk van Adriaan Van Dis: “Ik woon met de dingen”. De zin valt in een dialoog en voelt aan als een soort verontschuldiging.

Je leest het relatief dunne boek in één ruk uit, dus ik las meteen verder, maar de cijfers van de pagina met deze zin bleven hangen: 130. Op die bladzijde loopt het boek trouwens al naar zijn einde: de som van korte verhalen, ervaringen, ontmoetingen en herinneringen waarin ik de hele tijd karaktertrekken van de auteur, die ik me levendig herinner van vroegere televisieoptredens, meende te herkennen. Een vreemd gevoel. De hoofdfiguur had, net als de auteur zelf, de grootstad definitief verlaten en was naar het platteland, zijn roots, teruggekeerd. Een beweging die me had verrast. Van het licht naar het donker. Blijkbaar had het stadsleven hem toch in overdreven mate vervreemd van de plek waar hij ooit was opgegroeid. Misschien was Van Dis te veel “buitenkant” geworden. Wat nog vreemder was is dat, terwijl ik las, ik de hele tijd zijn stem hoorde. Zacht. Alsof hij me dit boek voorlas. Ik hield altijd van zijn spreektaal en zijn stem, dus het ergerde niet. Dit deed zich ook wel vaker voor toen ik boeken van Paul De Wispelaere las. Nu had Van Dis de hele tijd over mijn schouder meegelezen. Ik had hem bij manier van spreken kunnen vragen wat nu echt was en wat verzonnen.

Leven met de dingen… Ik moest al eens denken dat ik als jongste van zeven een eigen kamer wilde, zeurde tot ik die kreeg en die dan zelf aankleedde. Aan de muren post-Expo ‘58-behangsel, afkomstig uit een winkel in mijn geboortestraat. Ik was er kind aan huis, bij Herman en Simonne. Mijn jongste zus ook. Ik zie de winkel nog voor me: de poort in de zijstraat van de Langestraat, de immense koer, het atelier, de hond… In mijn kamer belandde een antieke tafel waaraan ik zou studeren. Ik had ze gekregen van mevrouw Van de Voorde. “Madame” eigenlijk. Bij haar thuis werd in hoofdzaak Frans gesproken. Ook daar kwam ik met grote regelmaat. Een donkere woonkamer, één hoog, brandglas en een papagaai.

Als kleine jongen was ik zelden thuis en op heel wat plaatsen welkom. Die twee kanten, hé, Van Dis? De buiten- en de binnenkant. Noem het geen verdienste. Ik paste me moeiteloos aan. Van madame Dujardin, de vrouw van een behoorlijk hoge pief uit het leger, kreeg ik niets. Ik mocht er graag komen. Een stil, kraaknet rijhuis in de Rodestraat. Rue Rouge klinkt beter. Het was er zo veel stiller dan bij ons. Ik kon er even aan het lawaai ontsnappen.

Een goede halve eeuw later, gehuwd, geen kinderen, in een stijlvol, oud huis, hou ik de woonkamer overzichtelijk. Kunstwerken die ik doorgaans zelf heb gewild en gekozen. Maar mijn werkkamer puilt uit van de dingen en dingetjes. Van prullaria waarvan ik moeilijk afscheid kan nemen, omdat er een verhaal aan verbonden is. En toch weet ik: je neemt niets mee. Je gaat dood en laat alles achter.

Nu mijn werkkamer – na de waterschade waren schilderwerken aan de orde – helemaal is gerenoveerd, heb ik tal van pogingen ondernomen om het wat luchtiger te houden. Kartonnen dozen stonden klaar en raakten mondjesmaat gevuld. Met ongewone opvallende regelmaat, op mijn stoelgang kan je normaliter absoluut geen klok gelijk zetten, rende ik naar het toilet. Het selecteren (de vele verhalen die de dingen ressorteerden) gaf buikkrampen! Het is uiteindelijk behoorlijk afgelopen. Ik mis wel wat dingen, maar ruimte heeft ook iets.

Buiten, met niets dan groen als decor, kijk ik nog op een knalrode bever van een bekend kunstenaar. Links voor me, op het bureau, staat een beertje en rechts een gipsen marmotje onder een stolp: een souvenir van wat ik sinds 2002 een tiental jaar heb uitgespookt in een Brugse wijk. Voorts een overzichtelijk aantal kunstwerken. De pakken oude foto’s die naast me lagen om me te inspireren bij het schrijven zitten voorlopig in een kast. Voorts zijn uiteraard de boeken gebleven. Een kleine stapel bracht ik naar de Kringloop. Maar inderdaad, Van Dis, ook ik leef hier, op die zestien vierkante meter althans, met de dingen. Schijnbaar waardeloze dingen waarvan ik amper afscheid kan nemen. Het beertje kijkt me op dit moment in de ogen. Het is net alsof Maria kijkt. Maria is te jong gestorven. Ze gaf me het beertje.

Of het kleinood-in-de-maak hier nog bij komt, weet ik niet. Toen ik drie jaar geleden met mijn jongste zus, die meer kanker in zich droeg dan we allemaal dachten, voor een paar dagen naar London trok, leerde ze me iets kennen. Een paar jaar voor mijn moeder stierf had ik het woord “oedeem” geleerd; van mijn zus en andere kankerpatiënten het vreselijke “portacat”: een gat in de zone van het sleutelbeen waar ze om de zo veel tijd rotzooi in kunnen gieten die je hoort te genezen, terwijl het tuig zo veel andere dingen in je lijf vernietigd.

Het gaat om een kleine tube handgel. Je kunt het kopen – dat deed zij ook – bij Kruidvat, een winkel waar ik nooit een voet binnen zet. Ik verdraag dit soort lelijkheid niet. Wel, de tube die ik in Londen van haar kreeg, koester ik in een kastje in de badkamer. Op mijn vraag heeft steenkapper Pieter er al een stolpje voor gevonden. Het is nu wachten op een glazen vierkantje voor eronder en twee staafjes, zodat het aan de muur kan worden bevestigd. Ik heb wel wat foto’s van mijn zus, en een fraaie ronde marmeren steen (met wat as van haar in) waarin ik kaarsjes kan branden, maar dit ding incarneert mooie momenten met haar. In Londen duwde ze met regelmaat en ongevraagd, vlak voor we iets zouden eten bijvoorbeeld, een portie op mijn handen. Die moest ik dan goed uitsmeren en ook tussen de vingers gaan. Als jongste van zeven kreeg ik altijd les.

Leven met de dingen.

Johan Debruyne, eind augustus 2017

 

 

Strook

                           

 

 

STROOK

Ik woon in een Brugse laan, waarlangs je de stad verlaat via een brug. Een beschermd monument dat door bronzen bizons geflankeerd wordt. De imposante beesten, van de hand van Octave Rotsaert (1885-1964), zijn op sokkels gehesen. Een eerbetoon aan Canadese soldaten die de stad, in 1944, precies op deze plek triomfantelijk binnen zijn gemarcheerd. Nu dezer dagen het aantal activiteiten dat aan de wereldoorlogen wordt gelinkt amper nog te tellen valt, zou je verwachten dat een cultuurstad als Brugge er op zijn minst voor zou zorgen dat deze site er fraai uitziet. Niets is minder waar. De brug, de laan en de trottoirs liggen er schabouwelijk bij! Maar de bizons zijn sterk. Zij houden stand.

Als je over de brug rijdt en je kruist de brede weg die later “Bevrijdingslaan” is gaan heten, ben je quasi meteen in een randgemeente. Sint-Andries. Vroeger, toen ik in het centrum van de stad Brugge opgroeide, associeerde ik deze gemeente in eerste instantie met “De Klokke”, het ondertussen verdwenen legendarische voetbalstadion van mijn favoriete club. Pas veel later met “De Platse”, het kloppend hart van de gemeente, waar na voetvalwedstrijden van Club Brugge hooligans en andere kuddebeesten al eens hun duivels ontbinden. Ik zou nog de Zandstraat vergeten. Schande! Daar woonde een tante van me. Na de vroege dood van haar man had ze Charleroi voor een wat doods uiteinde van die straat ingeruild. Ze woonde er nog lang.  Alleen. Tante had geen kinderen. In het eenvoudig huisje was het gezellig toeven. Was ze op stap, dan had ze de rolluiken half neergelaten. Een tuinstrook gaf groente en meiklokjes (in overvloed) en in de pluktijd klommen we de immense kersenboom in. In de kleine woonkamer stond een kast met een glazen schuifraam. De snoep lag er voor het grijpen. Aan het keukentje paalde een kleine kelder. Daarin kregen de ham en de worstjes, die ze twee huizen verder bij de slager haalde, de tijd om te drogen en almaar lekkerder te worden.

Er is ook nog de steenweg naar Gistel, die “De Platse” doormidden snijdt en Sint-Andries met Varsenare, een meer groene en residentiële rand, verbindt. In mijn sportieve nadagen ging ik daar shotten.

Omtrent meetkunde werd ik lang na mijn schooltijd nog door nachtmerries gekweld, een GPS bezorgt me klamme handen en gênant uitdijende okselvijvers, dus weet ik nog niet zo lang hoe dicht ik eigenlijk wel bij Sint-Andries woon. Ons scheidt alleen een laantje met een rotonde, waar gelukkig nog geen sculptuur op is neergezet. Op het einde buigt de laan zich en rest nog een handvol huisjes. Geen shoppingcentrum in deze buurt, maar toch regeert de leegstand.

Vorig jaar was het daar feest. Een handvol handelaars had besloten om die rij verkommerde woninkjes wat leven in te pompen. Ik ben even langs gelopen. Aan de overkant stond ik me te vergapen aan twee monumentale menselijke figuren die tegen verlepte geveltjes waren aangebracht. Knap en intrigerend. Ze keken mekaar aan en waren gevormd door stroken en spieën  gerecupereerd hout.  Een eenvoudig en tegelijk ingenieus lijnenspel, leek het me. Hoewel de twijfel me vaak in haar macht heeft, had ik iets van: hier was een klassenbak aan het werk. Maar ik had kunst zat om me onledig mee te houden en liet de figuren voor wat ze waren. Vergeten zou ik ze echter niet.

Pas veel later, vraag me niet hoe dit komt, kwam ik er achter dat het om kunstwerken ging van een zekere “Strook”, pseudoniem van Stefaan De Croock, een stadsgenoot. Onlangs trok zijn werk opnieuw mijn aandacht. Hij stelde tentoon in de Kortrijkse Budafabrieken. Ik nam de tijd om een en ander van het internet te plukken, nam contact op en reed naar Kortrijk, waar “Taxixylogy” op zijn laatste benen liep.

Voor het eerst kreeg ik een overzicht te zien van Strooks werk. In grote ruimtes stond ik een hele rist figuren aan te staren. Hoe hij te werk gaat werd duidelijk bij een soort felverlichte, witte passage met zwarte buitenwanden. Hiertegen leunden oude deuren, latten, houtafval. Getaand wachtend op een nieuw bestaan in het oeuvre van Strook. Binnenin: reeksen vierkante blokjes uit het verpauperde hout gezaagd. Voorts onaangeroerd. Merkwaardig wat “tijd” vermag! Ze liet me ondermeer wolken, zeeën en een weg ontdekken.

Strook tekent veel, vertelt hij, wat naar Sint-Lucas (Gent) leidde. Maar hij is voor alles een graficus, iemand die combineert, creëert en bouwt met lijnen. Fragmenten “vergeten” hout gaat hij ingenieus combineren tot verrassende bustes. De figuren hebben geen ogen en toch kijken ze naar je. Of net niet. Is het mede door het leven dat de materie achter de rug heeft dat ik bijna steevast een zekere melancholie voel? Of ligt het ook aan de aard van de maker? Een gevoel van melancholie beroert ook zijn ziel. Strook zet als het ware archetypes neer. Gevoelsmatig en doordacht speelt hij met tal van factoren.

Terwijl vandaag zowat elke kunstenaar figuratief in de weer is, durft Strook het aan om ook met een ruime reeks abstracte werken uit te pakken. Meer nog dan bij het figuratieve werk, dat – vraag me niet waarom – makkelijk verleidt, speelt hij hier in op bestaande structuren, tekeningen en kwetsuren in het hout. Hij combineert met vlakken die hij in beton afgiet en zelf beschildert. Ook met verf kan hij uit de voeten. De kunstenaar weet ook verdomd goed wanneer je met je fikken van de dingen af moet blijven. Tijdig stoppen met een creatie is ook een kunst. Strook verliest zich niet in getuttel. Geen franje.

In de Rodestraat, op het nummer 66, heeft hij zijn atelier. Ik woonde om de hoek. In de Langestraat. Op 66 woonde lang, denk ik, ene Malvina. Zat zij niet altijd op een stoel in het deurgat? De Rodestraat… Ik kende er de bakkers, Van Belle en Tavernier. Bij struise Lina ging je om vis. En bij Cyrille en Maria was ik kind aan huis. Hoe Strook dus ook een beetje mijn jeugd terugbrengt.

JOHAN DEBRUYNE, december 2015