Zinvol brons in Brugge (deel 2)

                      

 

 

 

 

 

 

 

 

HOMELESS JESUS (deel 2)

Sinds een week of iets meer word ik gebriefd omtrent een bronzen sculptuur bij de Magdalena-kerk (Astridpark/Botanieken Hof). Het beeld – zo las ik naderhand – was officieel ingehuldigd – maar opnieuw was ik niet uitgenodigd. Links voor en bijna tegen de kerk staat een bronzen zitbank waarop een bronzen figuur op zijn zijde ligt, de knieën opgetrokken: “Homeless Jesus”. Wanneer ik ga kijken sneeuwt het en op het beeld heeft zich een laag sneeuw gevormd. Het doet me wat. Maar of het een goed kunstwerk is, valt op dat moment niet uit te maken. Ik voel wel meteen dat het op die plaats functioneert.

Ik keer terug wanneer de sneeuw modder is geworden. Nu kan ik het beeld met aandacht monsteren. Ik zie dat het inderdaad om Jezus gaat: de wonde in elk van zijn voeten. Ik kan ook een glimp van zijn gezicht opvangen. De deken waarmee de dakloze zich tegen de kou beschermt laat een opening. Het is een vakkundig gemaakt beeld. De glooiingen zitten goed. Prima sculptuurwerk.

Er komen mensen rondom me staan. Weer denk ik: het functioneert. Of het nu Jezus moest zijn of een naamloze dakloze… Hoe dan ook, de man is dakloos. Het is bar koud en de man moet buiten slapen. Ik zal me later duidelijk laten maken dat er in Brugge vandaag zo’n 50 mensen dakloos zijn! Ik heb wat foto’s genomen. Rond het plein zijn winkels die bekend staan om hun exquise marchandise. Vooral een slagerij en een bakkerij genieten grote bekendheid om de kwaliteit van hun producten. Rijen dik schuiven er aan. Ik word bekeken. En maar vreten, terwijl anderen creperen van honger en kou! Mij bekruipt hetzelfde gevoel als wanneer ik van mijn huis in de Leopold I-laan naar de bushalte net voorbij de Carrefour stap: ook daar zitten en liggen mensen, in de kou, op vermolmde “tuinversierselen”, een bierblik in de verkleumde hand. Inderdaad, ook hier is het leven lang niet voor iedereen een feest. Het geeft me telkens een wrang gevoel, omdat ik bij elke veeleer schaarse uitstap naar het pretpark dat mijn geboortestad is geworden het nuttige aan het aangename paar. Doorgaans ga ik in een van de boekhandels lectuur halen en het kaft wordt gelezen terwijl ik in een van de vele koffiehuizen geniet van wat lekkers. Wat mis ik op die momenten nog steevast mijn jongste zus. Het zal straks twee jaar geleden zijn dat ik ze plots ben verloren, dat al haar organen, moe van een lange strijd tegen kanker, elke functie weigerden. Met haar kon ik over dit soort zaken praten en van mening verschillen.

Terug naar “Homeless Jesus”: geen zinloos brons, dus, tot spijt van wie het benijdt. De maker is een katholieke Canadees: Timothy Schmalz. Deze “Jesus” vind ik zijn beste werk. Er zijn tien exemplaren van. Onder meer het Vaticaan en de steden New York en Madrid bezitten er een. Een sponsor heeft het allemaal bekostigd. En YOT, een vereniging die mensen van alle strekkingen en gezindten, die zoeken naar zin, bij elkaar wil krijgen en dus doen nadenken waar we met deze snel veranderende wereld naar toe kunnen en welke nieuwe functies kerken op zich kunnen nemen (ooit zong een Nederlands duo “Vluchten kan niet meer”), heeft geijverd om het niet in Brussel, maar in Brugge te krijgen. In de Magdalena-kerk is meer kunstigs te zien. De bijzondere schommel voorbij een waterplas trok meteen mijn aandacht. Zelfs met mijn bijna 100 kilo zou ik er op mogen…

Het ware interessant indien ook jonge kunstenaars deze locatie ontdekten.

JOHAN DEBRUYNE, januari 2018